Το βίντεο είναι από την εκπομπή «Καλό Μεσημέρι» και φιλοξενεί τον Άρη Βασιλογιαννάκη, ειδικό ακτινολόγο μαστού από την Creta Interclinic (μέλος του ομίλου HHG). Συζητούν αναλυτικά για τον καρκίνο του μαστού — με αφορμή τον Οκτώβριο, που είναι παγκοσμίως ο μήνας ευαισθητοποίησης — εστιάζοντας στην πρόληψη, στους μύθους, στις σύγχρονες θεραπείες και στη σημασία του προληπτικού ελέγχου.

Κύρια Σημεία της Συζήτησης

1. Τι είναι ο καρκίνος του μαστού και πόσο συχνός είναι;

  • Αποτελεί τη συχνότερη μορφή κακοήθειας στις γυναίκες. Στατιστικά, μία στις οκτώ γυναίκες θα εμφανίσει καρκίνο του μαστού κάποια στιγμή στη ζωή της [00:37].

  • Πρόκειται για ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό κυττάρων στον μαστό [01:51], ο οποίος μπορεί να εξαπλωθεί στους λεμφαδένες της μασχάλης, στο λαιμό ή σε απομακρυσμένα όργανα (πνεύμονες, εγκέφαλος, συκώτι, οστά) [02:00]. Ωστόσο, αν εντοπιστεί εγκαίρως, τα ποσοστά ίασης είναι εξαιρετικά υψηλά [06:20].

2. Συμπτώματα και Αυτοεξέταση

  • Ενώ το ψηλαφητό εξόγκωμα είναι το πιο γνωστό σύμπτωμα, υπάρχουν και άλλα σημάδια που πρέπει να θορυβήσουν μια γυναίκα μετά τα 30 [02:59, 03:25]:

    • Αλλαγές ή έλξη στο δέρμα [03:05].

    • Αλλαγή στο σχήμα του μαστού [03:09].

    • Όψη δέρματος σαν «φλούδα πορτοκαλιού» [03:12].

    • Έκκριση από τη θηλή (συνήθως ματωμένη) [03:16].

  • Αυτοεξέταση: Περίπου οι μισές γυναίκες ανακαλύπτουν μόνες τους τυχόν αλλαγές [04:51]. Συνιστάται να γίνεται μία φορά το μήνα (κατά προτίμηση μετά την περίοδο που ο μαστός είναι πιο χαλαρός) [04:58] ώστε η γυναίκα να εξοικειωθεί με το σώμα της, χωρίς όμως αυτό να μετατρέπεται σε πηγή πανικού [05:38], καθώς οι περισσότερες ψηλαφητές βλάβες (όπως κύστες ή ιτροδενώματα) είναι καλοήθεις [05:53].

3. Κατάρριψη Μύθων (Myth-Busting)

Ο γιατρός ξεκαθαρίζει ορισμένες ευρέως διαδεδομένες παρανοήσεις:

  • Μύθος 1 (Κληρονομικότητα): «Αν δεν έχει εμφανίσει καρκίνο καμία γυναίκα στην οικογένειά μου, δεν κινδυνεύω».

    • Αλήθεια: Το 80-90% των περιπτώσεων είναι τυχαία περιστατικά και όχι κληρονομικά [04:03]. Ο γενικός πληθυσμός πρέπει να ακολουθεί τις προληπτικές οδηγίες ανεξαρτήτως ιστορικού [07:31].

  • Μύθος 2 (Μέγεθος μαστού): «Οι γυναίκες με μικρό στήθος κινδυνεύουν λιγότερο».

    • Αλήθεια: Το μέγεθος δεν επηρεάζει τη συχνότητα εμφάνισης της νόσου [08:00].

  • Μύθος 3 (Πόνος): «Αν δεν πονάει, δεν ανησυχώ / Αν πονάει, είναι καρκίνος».

    • Αλήθεια: Ο καρκίνος του μαστού τις περισσότερες φορές δεν πονάει [08:43]. Οι πόνοι στο στήθος συνήθως συνδέονται με ορμονικούς παράγοντες ή στρες [08:58].

  • Μύθος 4 (Ακτινοβολία μαστογραφίας): «Η ακτινοβολία της μαστογραφίας προκαλεί καρκίνο».

    • Αλήθεια: Οι δόσεις στα σύγχρονα μηχανήματα είναι απειροελάχιστες και το όφελος της έγκαιρης διάγνωσης υπερτερεί συντριπτικά [09:15].

  • Μύθος 5 (Βιοψία): «Η βιοψία εξαπλώνει τον καρκίνο».

    • Αλήθεια: Αποτελεί απόλυτο μύθο [14:54]. Η βιοψία είναι ο μοναδικός διεθνώς αποδεκτός τρόπος διάγνωσης, γίνεται με τοπική αναισθησία, είναι εξαιρετικά ανώδυνη, γρήγορη και απολύτως απαραίτητη για τον καθορισμό της θεραπείας [16:37].

4. Πότε πρέπει να ξεκινούν οι προληπτικές εξετάσεις;

  • Γενικός πληθυσμός: Οι προληπτικές μαστογραφίες ξεκινούν καθολικά στην ηλικία των 40 ετών [11:27].

  • Ηλικίες κάτω των 40: Δεν συνιστάται γενικός προληπτικός υπέρηχος ή μαστογραφία χωρίς λόγο [12:25], εκτός εάν υπάρχει σοβαρό οικογενειακό/κληρονομικό ιστορικό, οπότε η γυναίκα πρέπει να συμβουλευτεί ειδικό [11:55].

  • Μεγαλύτερες ηλικίες: Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις γυναίκες άνω των 60 ετών (όπου συχνά παραμελούν τον έλεγχο, παρότι οι δύο στους τρείς καρκίνους εμφανίζονται σε αυτές τις ηλικίες) [17:50, 11:18]. Υπενθύμιση για τα δωρεάν προγράμματα πρόληψης (όπως το πρόγραμμα «Δοξιάδης») [18:10].

5. Σύγχρονες Θεραπείες και Ψυχολογία

  • Ιατρική εξέλιξη: Τα χειρουργία πλέον είναι πιο στοχευμένα και μικρότερα (αποφεύγονται συχνά οι ολικές μαστεκτομές), οι δόσεις ακτινοβολίας και χημειοθεραπείας είναι πιο νηφάλιες, και οι τεχνικές αισθητικής αποκατάστασης του στήθους έχουν εξελιχθεί εντυπωσιακά [09:59].

  • Ψυχολογική υποστήριξη: Η θετική ψυχολογία και η στήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον και τους ειδικούς παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανταπόκριση του οργανισμού στη θεραπεία [14:01].